„თანამედროვე ადამიანი,“ რასაკვირველია მოდელი დასავლეთ ევროპის დემოკრატიული ქვეყნებისგან  უნდა აგვეღო და ეს ასე მოხდა კიდეც, ახალი მთავრობის(N:5) მეოხებით. როგორ აისახა ეს ჩვენზე და ჩვენი კულტურის ჰავაზე? რატომ დასავლეთ ევროპული მოდელი?  საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, თითოეულმა ყოფილმა პსოტსაბჭოთა ქვეყანამ მიღებულ თავისუფლებასთან ერთად, ეროვნული დაბნეულობაც მიიღო.  რადგან  ან სრულიად ახალ სისტემაზე უნდა გადასულიყვნენ და ან ძველით უნდა ეხოხათ. (ზოგზოგიერთი ჯერჯერობით მშვენივრად ხოხავს.) ოდნავ მოგვიანებით ლიტვა, ლატვია, ესტონეთმა შეძლეს ერი არსებობა კრიზისიდან გამოეყვანათ. რაზეც მათი 2004 წელს ნატოში მიღებაც მოწმობს. (ჩვენთან ამ დროს ახალი დანთებულია რევოლუციის კვესით მიღებული ხანძარი) როგორც ჩანს დასავლური ლიბერალიზმი ბალტიისპირეთის კლიმატს მოუხდა. ჩვენმა ახალმა მთავრობამ ხელისუფლებაში მოსვლისთანავე, გეზი დასვლეთისკენ აიღო. ფაქტია, რომ ნაციონალური პარტია ნანგრევებზე მოვიდა. ერთერთი მთავარი პრობლემა – ქურდული სამყაროს მონოპოლია და ზოგადად ქურდული მენტალიტეტის ღრმადგადგმული ფესვებია ქართულ საზოგადოებაში.  შემდეგ: კორუფცია უნივერსიტეტებში,(სამთავრობო სტრუქურებზე აღარაფერს ვამბობ) უმუშევრობის პიკი, გაძვალ–ტყავებული სკოლები, სასაცილო ხელფასები მასწავლებლებს, ექიმებს,  პატრიოტოზმი – დასული შეჯიბრამდე მაღალფარდოვანი ლექსების წარმოთქმაში, ან ღვინის სმაში, უამრავი ემიგრანტი, აკუმლატორიან (ან თუ ცოტა „სვეცკი“ იყო „დვიჟოკიან“) მეზობელთან სერიალის ან ფეხბურთის საყურებლად გადასული მთელი სამეზობლო და ასე შემდეგ. მოკლედ რომ ვთქვათ დემოკრატია და ჩვენ ისე ვიყავით, როგორც DVD დისკები და დენდის კასეტები. სააკაშვილმა სცადა დემოკრატიისთვის, ტექნიკის ეპოქისთვის დამახასიათებელი კრიტერიუმებისა და კონცეფციების შემოტანა ქვეყანაში. მაგრამ სამწუხაროდ ამ ყოველივემ ძირითადად კარიკატურული სახე უფრო მიიღო ვიდრე ჩამოყალიბებული და ეს გადმოტანის მცდელობა თითქმის არ შემდგარა, ყოველ შემთხვევაში ჯერჯერობთ. რადგან  ჯერ კიდევ გვიჭირს საკუთარი თავისუფლების გააზრება, ჩვენ ხომ უკვე დაგვავიწყდა კიდეც რაა თავისუფლება, თუმცა მთელი ჩვენი შეგნებული არსებობა ამისთვის ვიბრძოდით. მართალია გარკვეულმა დემოკრატიულმა ინსტიტუტებმა ფეხი მოიკიდეს (ყავარჯენს იშველიებენ ხოლმე) და ზემოთ აღნიშნული ზოგიერთი პრობლემა გადაიჭრა კიდეც, მაგრამ ეროვნული თვითშეგნებადობის გარეშე კულტურა არ მიიღება და თუ მიიღება ძალიან დიდი დრო ჭირდება, ისიც სრული ასიმილაცია უნდა განიცადო. ეროვნულობის იდენტიფიკაცია არ არის ასე ადვილი და მასზე რაც ხელში მოგყვება ეგრევე არ უნდა დააშენო. რადგან ჯერ კიდევ ღირებულებებიც კი არეული გვაქვს და ვხმაურობთ იქ სადაც დუმილია საჭირო და ვდუმვართ იქ სადაც ყვირილიც კი შეიძლება საკმარისი არ იყოს. ახალგაზრდობა ღებულობს ევროპისგან არა შრომით, არამედ მხოლოდ გართობის კულტურას. ქართული ღირებულებებს სწორი გამიჯვნა და გადაფასება ჭირდება, ხოლო მერე  შერწყმა ევროპულთან და არა ცალმხრივად. (როგორც ჩვენთანაა, ან რადიკალისტი ქართველი ან რადიკალისტი ევროპელი) რაც არც ევროპულს ნერგავს და არც ქართულს აცოცხლებს, ხოდა ვართ ასე სადღაც შუაში. ეს იგივეა ადამიანს ჩააცვა ჯინსი მხოლოდ იმიტომ , რომ მოდაშია(ან პრაქტიკულია) და იმას არ შეხედო უხდება თუარა, ან საერთოდ მისი ზომა თუა.

       თითქოს მივდივართ, მაგრამ ვართ ასე გაჩერებული. ზუსტად ისე  როცა გვერდითა ბაქანზე მეორე მატარებელი ჩამოგივლის, შენ კი გაჩერებულ მატარებელში ზიხარ და გაქვს  იმის შეგრძნება , რომ დაიძარით. მაგრამ ნურას უკაცრავად, ამ დროს მოპირდაპირე ვაგონიდან ისმის ნაცნობი ხმა: 

        ბულკი, ქადა, გაზეთები…

        გამატარე ქალო ერთი, ცხელი ხაჭაპურები აბა ვის უნდა, ცხელი ხაჭაპურები!

ჩვენი მეზობელი

Posted: June 23, 2011 by გიორგი ფირცხალაიშვილი in გიორგის საავტორო სვეტი

  დავიწყოთ იქედან, რომ სადღაციდან უნდა დავიწყოთ… ხოდა მაშ ასე: მისი საყვარელი მწერალია პაულო კოელიო, როგორც ის იტყვის ხოლმე: „კოელიო აი ძაან, ძაან მაგარია.“ (მისთვის ალბათ ეს მინი-ირონიაც გაუგებარი იქნება და ვერ მიხვდება, რომ მწერლისკენ კიარა მისკენაა მიმართული.) ის მაღაზიებში მხოლოდ იმ წიგნებს ყიდულობს, რომლებიც ყველაზე დიდი რაოდენობით  აწყვია თაროებზე და უკანა ყდაზე თვალწარმტაცად აწერია: ბესცელერი.  მისი ბავშვობის საყვარელი წიგნი და „ლიტერატურული“ პერსონაჟი ჰარი პოტერია, ხოლო საყვარელი ფილმი „ბეჭდების მბრძანებელი,“ (შეიძლება წიგნიც) ახლა კი ის „Twilight“ და “Avatar”–მა ჩაანაცვლა. ისე ის უკვე 20 წლისაა. (კი ბატონო, მე ვინ მეკითხება!)

      მას უყვარს გოგოებთან სექსზე საუბარი, უფრო სწორად ცდილობს ხოლმე ხშირად ისაუბროს ამაზე, რათა ამით საკუთარი უკომპლექსობა გამოავლინოს, უფრო კი იმ კომპლექსის დაფარვას სურს, რომ საპირისპირო სქესთან მიმართებაში ყოველთვის ხელცარიელი რჩება.

     ის ნიჰილისტურად უყურებს ყოველივე ქართულს და ამას პროგრესულ აზროვნებად აღიქვამს, ქართველ მწერლებზე გული აქვს აცრუებული. (აბსოლიტურად ყველაზე) თავს „წმინდა წყლის ევროპელად“ მიიჩნევს, თუმცა საუბარია კარიკატურაზე და არა ევროპელზე. 

         მას უყვარს ქუჩაში ჰოტდოგის ყიდვა და იქვე ჭამა, რადგან ჰოლივუდურ ფილმებში იგივე ხშირად უნახავს, ამერიკელები ასე სადილობენ.

     ის ასევე ცდილობს არ ჩამორჩეს მოდას და ჩაიცვას, როგორც ის იტყოდა განსხვავებულად. მაგრამ ეს არა იმიტომ, რომ განსხვავებულია, უბრალოდ მექანიკური პლაგიატია, ოღონდ თავად არ იცის ამის შესახებ. მან გუშინწინ გამვლელ ბიჭს პირსინგი დაუნახა წარბზე. რა კარგია გაიფიქრა, „მგონი ჰოლანდიაშიც ასე დადიან, მეც აუცილებლად უნდა გავიკეთო.“ მას ძლიერ უყვარს საკუთარი თავი. მითიური ხანის არა, მაგრამ  ტექნიკური ეპოქის ნარცისია, რომელიც თვითკრიტიკისგან ისევე შორს დგას, როგორც  მთვარისაგან უახლოესი დასახლებული პუნქტი და თავი განსაკუთრებულ, სხვებზე მაღლა მდგომ არსებად მიაჩნია. გაქვდავდება თუარა ამას დრო არ ვიცი და ქვისმთლელები გვიჩვენებენ.

             

    მისი წარმოდგენით 70იანი წლების როკი დრომ მოჭამა  და უსმენს მხოლოდ ახალს, ”ინოვაციურს…“ გიტარაზე დაკვრაც უნდა, რომ ისწავლოს, გოგოებს მოსწონთ როცა ბიჭი გიტარაზე უკრავს. Faceebook-ზე (ან უფრო „ოდნოზე“) უკვე განათავსა თავისი ფოტოები გიტარასთან, წარწერით: „ყველაზე მაგარი დღე,  უძაან მაგრესად დავუკარი.“ 

     მას ზორბეგუშკა ქვია, როდესაც დილაობით სახლიდან გამოდიხართ მიესალმეთ ხოლმე, ის ჩვენი მეზობელია…..!

“ხუმრონია”

Posted: June 23, 2011 by გიორგი ფირცხალაიშვილი in გიორგის საავტორო სვეტი

ირონიითა და სარკაზმით ცნობილი ვუდი ალენისა და ბერნარდ შოუს გამონათქვამები:

ვუდი ალენი

თქვენთვის მე ათეისტი ვარ, ღმერთისთვის კი ლოიალური ოპოზიცია

“იქნებ ეს ყველაფერი არ არსებობს და ილუზიაა? ამ შემთხვევაში აშკარად ზედმეტი გადავიხადე ჩემს ხალიჩაში”

“მთელი ჩემი ცხოვრება ნიჰილიზმი, სარკაზმი და ორგაზმია.”

“მე არ მეშინია სიკვდილის, უბრალოდ არ მინდა იქ ვიყო როცა ეს მოხდება”

 არაფერი თქვა მასტურბაციის საწინააღმდეგოდ -ბოლოს და ბოლოს, ეს არის სექსი ადამიანთან, რომელიც ყველაზე მეტად გიყვარს.“ 

„ძაღლების ჩხუბზე უარესი შემთხვევებიც არსებობს, ეს არის როდესაც ერთი ძაღლი არ პასუხობს მეორის ზარებს.

„რა არ მომწონს სიკვდილში? – დრო ალბათ.“ 

„სექსი სიყვარულის გარეშე უაზრო გამოცდილებაა, მაგრამ სხვა უაზრო გამოცდილებებთან შედარებით, ეს სასიამოვნოა“ 

“მე გავიარე სწრაფი კითხვის კურსი და წავიკითხე “ომი და მშვიდობა””

„მსოფლიოში ყველაზე სასიამოვნო სიტყვები:  – კეთილთვისებიანი სიმსივნე გაქვთ“ 

                                                                                                                                                                                 

ბერნარდ შოუ

        „როდესაც ჩვენს პლანეტაზე ადამიანს ამდენი აქვს სათქმელი, სირთულეს წარმოადგენს არა ის თუ როგორ ვათქმევინოთ, არამედ როგორ შეუშალოთ ხელი ნაკლები რომ ილაპარაკოს.

“უთხარი მას რომ ცაზე 9543234546364523 ვარსკვლავია და ის დაგიჯერებს, მაგრამ უთხარი მას რომ ეს სკამი ამ წამს იქნა შეღებილი და ის აუცილებლად შეეხება მას თითით”

 „პირველ სიყვარულისთვის საჭიროა მხოლოდ ცოტაოდენი სისულე და ბევრი ცნობისმოყვარეობა“ 

“ისტორიიდან მხოლოდ იმის სწავლა შეიძლება, რომ ხალხს ისტორიიდან არაფერი არ უსწავლიათ.“ 

  „ხარი ცხოველებში ყველაზე ძლიერი ვეგეტარიანელია.“  

 პესიმისტი, -ეს არის ადამიანი, რომელიც ცხოვრობს ოპტიმისტთან.

„ღამეს მოაქვს სიმშვიდე მოხუცებისთვის და იმედი ახალგაზრდებისთვის.“

“ადამიანური რეალობის ობიექტურად აღქმის უქონლები, ხშირად ამას ცინიზმს ეძახიან.”

60- 70იან წლებში დასავლეთ ევროპის ქვეყნებში და აშშში ისეთი ლეგენდარული როკ–ჯგუფები, როგორებიც იყვნენ “led zeppelin” “pink floyd” “deep purple” “beatles” საზოგადოებაში აზროვნების და ალტერნატიული მუსიკის რევოლუციას ავითარებდნენ, რაც თავისუფალ, ახალ აზროვნებას გულისხმობდა და თავის თავში როგორც პროგრესს ასევე პროტესტს წარმოადგენდა ერთფეროვნებისა და სოციალური პასიურობის წინააღმდეგ. როგორც ტექსტებით ასევე მუსიკალურობით. ამ დროს კი  საბჭოურ ქვეყნებში  алла пугачева–ს   „миллион алых роз“  ერთერთი მთავარი ჰიტი იყო და მსგავსი ტიპის გემოვნებაზე იზრდებოდნენ თაობები, როგორც მსმენელი ასევე თავად მომღერლებიც. სიმღერის ტექსტები ძირითადად შედგებოდა „უსასრულო მოლოდინზე, ან ცალმხრივ სიყვარულზე აგებული მოტივებით.  (რაც ზემოთხსენებულსაც კი ძილერ ჩამორჩებოდა) სადაც მაისი, გზა, ვარდები, მენატრები, უშენობა ისევე ხშირად მეორებად სიტყვებს წარმოადგენდნენ, როგორც დღევანდელი თბილისის ქუჩებში საშაურმეები. ეს ზეგავლენა ახლაც იგრძნობა თანამედროვე რუსულ პოპ–კულტურაში და ზუსტად მსგავსი ტიპის ტექსტები ახასიათებდა სულ რამოდენიმე წლის წინ გადაშენებულ ქართულ შოუ–ბიზნესსაც. რამაც ალბათ საკმაო გავლენა იქონია საქართველოში მუსიკალური გემოვნების ჩამოყალიბებაზე.

      სწორი გემოვნება უდიდეს გავლენას ახდენს ადამიანის ფორმირებაზე. კარგი მუსიკა ავსებს შინაგან სიცარიელეს, აფართოებს სულიერ სამყაროს,  აზრიანი და განსხვავებული ტექსტები ზრდიან გონებრივ არეალსა და ფანტაზიას. შესაბამისად საზოგადოების სიჯანსაღის ერთერთი განმაპირობებელი ფაქტორი მუსიკალური გემოვნებაცაა, რადგან მას პირდაპირი შეხება აქვს მასთან. მაგრამ მაშინ, როცა ქვეყანაში ქართული ხალხური ფოლკლორის ნაცვლად რადიოში უზომო რაოდენობის თხოვნები შემოდის გია სურამელაშვილზე და ნინო ჩხეიძეზე, (რომელთაც გაუმარჯოს სიგნალებით!) ან მაშინ როცა Ray Charles „ვიღაც ბრმა ზანგი“ გვგონია  და ვუსმენთ justin bieber-ს და ან კიდევ Nina Simone  „ძველმოდურობაა“ (რა ცუდი სიტყვაა) და ledi gaga მოდურობისა და პროგრესის კორიფე, მგონი ეს ისევე მნიშვნელოვანი პრობლემაა, როგორც თუნდაც უმუშევრობა. მართალია პოპ–კულტურა პოპულარულია და უსმენენ მას, როგორც ამერიკაში ასევე დასავლეთ ევროპაშიც მაგრამ იქ თავის დროზე MTv-ის საუკეთესო ჰიტებად შეირაცხნენ: Beatles –  let it be, yesterday, pinc floyd – hey you, და სხვა. ( ჩვენთან თავის დროზე არა, ( ან ვერა) მომავალში კიდევ რას ვაპირებთ ნოსტრადამუსმაც არ იცის….)  და კიდევ რამდენად გვესმის ცოცხალი მუსიკის ფასი? არადა წესით უნდა გვესმოდეს, ქართული ხალხური მრავალხმიანის და სამხმიანის  შთამომავლებს.   

   ”გემოვნებაზე არ დაობენო,“ ვერ დაგეთანხმები მეგობარო, რადგან ყველაზე ხშირად გემოვნებაზე დაობენ. შეიძლება არ იდავო მისი ფორმირების შემდეგ, ადამიანი ინდივიდია და თითოეული თავის თავს განსხვავებულ და მისთვის მისაღებ ატმოსფეროში პოულობს, მაგრამ მაშინ როცა ყველაზე ხშირად რადიოში ითხოვენ ნინო ჩხეიძეს, ეს ერის სირცხვილია და ამაზე უნდა იდავო. (ბანალური თემაა,  (თანაც რას გადავეკიდეთ ამ ქალს) თუმცა საშველი მაინც არ დაადგა, ასე რომ მაინც აქტუალურია.) 

     ღირებული მუსიკის მოსმენა ასევე გასწავლის სხვა ღირებულებებისადმი პატივისცემას. სავალდებულო არაა, ყველა კლასიკას უსმენდეს, მაგრამ რეზინის ბუშტისა და საჰაერო ბურთის გარჩევა ერთმანეთისგან უნდა შეეძლოს.

          არა ის,  ფაქტია, რომ ჯინსები გვაცვია. თუმცა სულაც ვერ ვამჩნევთ,  ჩვენს შარვალს უკან დიდი ასოებით რომ აწერია: “Adidads,” ან  რავი ზოგს “Puma” ურჩევნია…

რუსთავის სიონი

Posted: June 23, 2011 by ანა აბულაშვილი in ანას საავტორო სვეტი

ქალაქ რუსთავში მშენებლობის ძველი მეთოდი გაიხსენეს: უკვე 8 წელია, რაც ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარს კვერცხის საშუალებით აშენებენ, უფრო ზუსტად – კვერცხს დუღაბის შემადგენელ ერთ-ერთ კომპონენტად იყენებენ, რაც ნაგებობას განსაკუთრებულ სიმტკიცეს სძენს. დროთა განმავლობაში, ასეთი მეთოდით აშენებული ტაძარი უფრო მყარდება  და საუკუნეებს უძლებს.

მსგავსი ეკლესია საქართველოში უკვე სამი საუკუნეა არ აშენებულა. ეს არის ქვაში გაცოცხლებული ისტორია უძველესი ჩუქურთმებითა და ტაძართა ფრაგმენტებით.

ქეთევან აბაშიძე, ტაძრის არქიტექტორი:

–         ტაძრის სიმაღლე 19 მეტრია, სამშენებლოდ გამოიყენება ნიჩბისიდან მოტანილი ქვიშაქვა, ხეკორძულისა და მდინარე მტკვრის მასივების ძარღვი, რითაც შენდებოდა სვეტიცხოველი, ანჩისხატი. ტაძრის მშენებლობისათვის კირ-დუღაბია გამოყენებული. მასალა, რომელიც სუნთქვას და უძლებს საუკუნეებს. იგი დროთა განმავლობაში უფრო და უფრო მყარდება. დუღაბში კვერცხს იყენებენ. ასეთ დუღაბს განსაკუთრებული თვისება აქვს – შეუძლია ქვა “შეისისხლხორცოს”. მსგავსი სტილით აშენებულ ტაძრებს მტერი ვერაფერს აკლებდა. ძველმა ნაგებობებმა ჩვენამდე რომ მოაღწია, ეს დუღაბის დამსახურებაა. დუღაბში მთლიან კვერცხს (გულს, ნაჭუჭს…) იყენებენ. ის ისეთ კომპონენტებს შეიცავს, რომელსაც განსაკუთრებული წებოვნება აქვს და ამის წყალობით, მტკიცე შედუღაბება ხდება. დროთა განმავლობაში, როცა დუღაბი სინესტეს იღებს, ის უფრო მყარი ხდება. ინტერიერი და კედლები აგურით იქნება ამოყვანლი, რომელნიც მოიპირკეთება გათლილი ქვებით, მსგავსად XII- XIII საუკუნეებში აგებული ტაძრებისა. ეს არის ქვემო ქართლის კულტურა.

მშენებლობის პროცესში აქტიურად ჩართული ვაჟა-ანდრია ჭიჭიკოშვილი:

– ტაძრის შენებაში კვერცხის გამოყენება თავიდანვე გათვალისწინებული იყო. მოგეხსენებათ, კვერცხს ცუდი სუნი აქვს. ამიტომ მას განსაკუთრებული სიფრთხილით ვარჩევთ. დუღაბში ერთი გაფუჭებულიც რომ გაურიო, ის ისეთ საშინელ სუნს გაუშვებს, რომ ჯობია, კედელი საერთოდ დაანგრიო. ადრე, როცა ხელოსნებს სახლს აშენებინებდნენ, მაგრამ ფულს არ უხდიდნენ, ხელოსნები კვერცხს ხვრეტდნენ, კედელში დებდნენ და ლესავდნენ. მალე ოთახში ისეთი სუნი დგებოდა, რომ სახლის პატრონი იძულებული ხდებოდა, კედელი დაენგრია.

– თუ იცით, ტაძრის მშენებლობაში დღემდე რა რაოდენობის კვერცხი დაიხარჯა?

– ზუსტად არ ვიცი, მაგრამ ერთხელ, მოსახლეობამ საკუთარი სურვილით, იმდენი კვერცხი მოგვიტანა, რომ თითქმის მთელი ოთახი აივსო (იღიმის). ყველა გვეუბნება, რამე თუ დაგჭირდათ, “დაიხმაურეთო”.

– ამჟამად, რამდენი ადამიანი მუშაობთ?

– 25 კაცი ვართ. სამუშაო ნელ-ნელა მცირდება. ძირითადად, დეკორატიული ნიუანსები დაგვრჩა შესასრულებელი.

– მშენებლობა ამდენ ხანს რატომ გაგრძელდა?

– წვიმაში ვერ ვმუშაობთ, არც ქარია სასურველი – შეიძლება, სიმაღლიდან გადმოგაგდოს კიდეც, ვერც ყინვაში ვმუშაობთ – დუღაბი ვერ უძლებს. 2 თვის განმავლობაში გაჩერებული ვიყავით… ახლა პატარა ელექტროამწეები გვაქვს – წინათ ესეც არ გვქონდა და მძიმე ლოდების ხელით აწევა გვიხდებოდა. თითქმის სულ ხელით ვმუშაობდით – ჩემი თავი შუა საუკუნეებში მეგონა.

– ტაძრის მშენებლობა როდის დასრულდება?

– ღმერთი თუ ინებებს, ალბათ, 28 აგვისტოს მოვრჩებით. იმედი გვაქვს, რომ ყველაფერი კარგად იქნება.

ტელეფონი XIX საუკუნის ბოლოს ამერიკელმა მეცნიერმა ალექსანდრე ბელმა გამოიგონა. მან ელექტრონული სიგნალის მეშვეობით  ერთი წერტილიდან მეორეში ხმის გადაცემა შესძლო. 1870-იანი წლებისათვის ეს წარმოუდგენელი რამ გახლდათ.

გავიდა დრო. XX საუკუნის 50-იან წლებში მსოფლიოში უკვე ფიჭურ კავშირს გამოიყენებდნენ. თუმცა იგი ფართო მასებისათვის მიუწვდომელი იყო და მხოლოდ აგენტებისა და მაღალი რანგის წარმომადგენლებისათვის იყო განკუთვნილი.

დღეს, XXI საუკუნეში, ყველაფერი შეიცვალა, მობილური ტელეფონი ყველას აქვს, დიდსა თუ პატარას. იგი ჩვენი ცხოვრების ჩვეულებრივ ნივთად იქცა, რომლის გარეშე შეუძლებელია ერთი დღის წარმოდგენაც კი. მაგრამ რატომ გახდა ასე აუცილებელი და მნიშვნელოვანი ჩვენი ცხოვრებისათვის ერთი შეხედვით სრულიად ჩვეულებრივი ნივთი?

ტექნოლოგიური განვითარების სწრაფი ტემპების პირობებში, როდესაც დრო და ინფორმაცია განსაკუთრებულად ღირებული გახდა, პრიორიტეტი სწორედ ტექნიკურ საშუალებებს მიენიჭა. ყველაზე თვალსაჩინო მაგალითი მობილური ტელეფონია. ეს არის ნივთი, რომლის საშულებითაც ძალზედ მოკლე დროში შესაძლებელია მსოფლიოს ერთი კუთხიდან მეორე კუთხეში დაკავშირება.

რაც შეეხება ჩვენს ყოველდღიურ ცხოვრებას და მასში მობილური ტელეფონების „მონაწილეობას“. ახალგაზრდა თაობისათვის ეს ერთგვარი გართობის საშუალებაცაა, უფრო საქმიანებისათვის – ერთ-ერთი საკონტაქტო საშუალება. სხვადასხვა ადამიანი მას სხვადასხვა დანიშნულებით გამოიყენებს. თუმცა ყველა აღნიშნავს, რომ ტელეფონი მათი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია.

პირადად მე, თუ მსურს განმარტოება და დანარჩენი მსოფლიოსაგან მოწყვეტა, უპირველეს ყოვლისა, ჩემი მობილური ტელეფონი უნდა გამოვრთო. მის გერეშე თითქოს ამოვვარდნილი ვარ მთელი სამყაროდან და ცხოვრებაც სადღაც ჩემს გვერდით მიდის.

დრო გადის, პროგრესი არ იცდის, მობილური ტელეფონებიც იცვლება, ემატება სულ ახალ-ახალი ფუნქციები. შეიძლება ითქვას, იგი ჩვენი ყოველდღიური ცხოვრების ისეთივე ჩვეულებრივი ნივთი გახდა, როგორც თავის დროს რადიო, შემდეგ კი ტელევიზორი დამკვიდრდა.

მობილურ ტელეფონს ბევრი რამ შეუძლია: კავშირის წამებში დამყარება ზოგჯერ სასიცოცხლო მნიშვნელობის არის ხოლმე. ერთხელ ჩემი მეგობარი ნათია ჩაჩავა სარდაფში ჩავიდა. იმ დღეს მას ბედმა არ გაუღიმა და კარი ჩაეკეტა. გოგონას შეეშინდა, მაგრამ არ დაიბნა. მობილური ტელეფონით გაკეთებულ ზარს უმალ დახმარება მოჰყვა.  თუმცა სამწუხაროდ იგი მხოლოდ ბედნიერების მომტანი არ არის. როგორც მრავალი კვლევა ადასტურებს, მობილურით საჭესთან ლაპარაკი 9-ჯერ ზრდის ავტოსაგზაო შემთხვევაში მოყოლის რისკს. ასეთი ფაქტი 2006 წელს აშშ-ის შტატ კენტუკიში მოხდა. ქალბატონი და მისი 6 წლის ქალიშვილი  ავტოკატასტროფის მსხვერპლი გახდა. დარტყმის ძალა იმდენად დიდი იყო, რომ ამ ქალბატონს ხელი მოწყდა. როდესაც მაშველებმა იგი (ხელი) იპოვეს, მობილური ტელეფონი ჯერ კიდევ ხელში ჰქონდა შერჩენილი. სამწუხაროა, მაგრამ ასეთი შემთხვევები ძალზედ ხშირია.

უპირატესობა, რა თქმა უნდა, დადებით მხარეებს აქვს. მობილურს დიდი სარგებლობა მოაქვს. თუმცა ამავე დროს დამაფიქრებელია ის უბედური ფაქტები, რომლის ძირითადი მიზეზი სწორედ ტელეფონია.

 ოთარ ივანეს ძე ჭილაძე დაიბადა 1933 წლის 20  მარტს ქ. სიღნაღში, დედის მშობლების სახლში.  მამის მხრიდან ოდიშის დიდი ფეოდალების  შთამომავალია, მისი გვარი მოხსენებული ჰყავს  თითქმის ყველა მისიონერსა და მოგზაურს,  რომლებსაც მეჩვიდმეტე-მეთვრამეტე  საუკუნეებში  მოუწიათ საქართველოში ჩამოსვლა.  მამამისი –  ივანე ჭილაძე – პედაგოგი გახლდათ  ეკონომიური  და იურიდიული განათლებით.  დედა – თამარ  მათეშვილი – საკმაოდ  შეძლებული, მაგრამ ოციან  წლებში ერთბაშად  გაკოტრებული კომერსანტის ოჯახიდან იყო, რომელმაც, უმცროსი დებისგან განსხვავებით, მაინც მოასწრო კეთილშობილ ქალთა გიმნაზიის დამთავრება თბილისში. სულ სამი შვილი ეყოლათ, თამაზი, ოთარი და თინათინი. ძმა – თამაზ ჭილაძე მწერალია. ოთარ ჭილაძემ სწავლა ბათუმში დაიწყო, შოთა რუსთაველის სახელობის სკოლაში, მაგრამ ომის გამო, ორი წელი სიღნაღში მოუწია სწავლის გაგრძელება. დამთავრებით კი თბილისის ვაჟთა მეშვიდე სკოლა დაამთავრა 1951 წელს. იმავე წელს შევიდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიურ ფაკულტეტზე ჟურნალისტიკის განხრით, რომელიც 1956 წელს დაამთავრა. მსახურობდა ჟურნალ “მნათობში”, პოეზიის განყოფილების გამგედ, მაგრამ ახალი და მისთვის არასასურველი რედაქტორის მოსვლისთანავე, უსიტყვოდ მიატოვა იქაურობა.                                                                                                                                                                   პირველი ლექსი გამოაქვეყნა ალმანახში “პირველი სხივი” (1952), ლექსების პირველი კრებული “მატარებლები და მგზავრები” გამოვიდა 1959. გამოცემული აქვს ლექსებისა და პოემების კრებულები: “თიხის ფირფიტები” (1963), “რკინის საწოლი” (1965), “სინათლის წელიწადი” (1967), “ბავშვი უკრავდა სტუმრების თხოვნით” (1968), “ცხრა პოემა” (1969), “გულის მეორე მხარე” (1974), “გახსოვდეს სიცოცხლე” (1984; 1992), “ლექსები, პოემები” (1991). ჭილაძის რომანებია: “გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა” (1973), “ყოველმან ჩემმან მპოვნელმან” (1976), “რკინის თეატრი” (1981), “მარტის მამალი” (1987), “აველუმი” (1995). იგი ავტორია ორი პიესისა – “წათეს წითელი წაღები” (დაიწერა 1969, გამოქვეყნდა 1986), “ლაბირინთი” (1990).  ჭილაძის შემოქმედებისათვის უცხოა პათეტიკა. მას ახასიათებს ფილოსოფიური განსჯა, ადამიანის სულის სიღრმეების წვდომა, უბერებელ პრობლემათა დღევანდელი ფეთქვის შეგრძნება.

   
   
   თბილისი ჭილაძის პოეტური ხედვის, მსოფლშეგრძნების განმაპირობებელია, რადგან იგი მთლიანად ურბანისტული სულის მწერალია. იგი უფრო ღამის თბილისის მოყვარულია, რადგან მისთვის ლექსი არის ფიქრის, განსჯის, თვითჩაღრმავების საშუალება და ამას სიმყუდროვე, სჭირდება. ჭილაძის რომანებში დრო თავისი სამივე განზომილებით შემოდის და მოქმედებს – წარსული, აწმყო, მომავალი. იგი მთელია და განუყოფელი. ასეთნაირად არის გააზრებული ადამიანის თუ მთლიანად ერის ბედი. მისი პროზის სამყაროში მთავარი მაინც სიმბოლურ–მეტაფორულ მხატვრულ ქსოვილში შეფარული ეპოქის სულია, რომელიც მედიატორის როლს ასრულებს ადამიანის თავისუფლებისაკენ მისწრაფებასა და მის დამთრგუნველ ბოროტ ძალას შორის მუდმივ ბრძოლაში.

ჭილაძის ნაწარმოებები სისტემატურად იბეჭდება მსოფლიოს მრავალ ენაზე. მისი შემოქმედებისადმი მსოფლიო საზოგადოებრიობის ინტერესის დასტურია ის, რომ 1999 წელს მწერალი დასახელებული იყო ნობელის პრემიის ნომინანტთა სიაში. 1992 მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია. მიღებული აქვს ილია ჭავჭავაძის (1997) და ალექსანდრე ყაზბეგის (1999) პრემიები. 1983 წელს მიენიჭა შოთა რუსთაველის სახელობის პრემია (1983).
  ოთარ ჭილაძეს ყოველთვის ჩრდილში ყოფნა ერჩივნა, ის ცხოვრობდა ჩუმად და ღირსეულად და თითქმის არასდროს გამოდიოდა ტელევიზიით ან რადიოში. 

   2010 წელს გამოიცა ოთარ ჭილაძის ჩანაწერები, მისი ძმის თამაზის რედაქტორობით. მასში შესულია სხვადასვხა დროის ჩანაწერები და ჩანახატები მისი პირადი დღიურებიდან და რვეულებიდან. “მე ვგრძნობ, მე ვიცი, ვხედავ და მესმის, როგორ იხრწნება მიწაში გვამი, როგორ იზრდება მიწაში ფესვი.” ეს გახლავთ მისი უკანასკნელი ჩანაწერი. 
 “პოლიტიკოსი მომენტის, სიტუაციის თავადია, მწერალი კი – მარადისობის მსახური.”   
   ამ ჩანაწერებში მკითხველი გაეცნობა იმ სამყაროს რომელსაც ოთარ ჭილაძე მთელი ცხოვრების მანძილზე სიმარტოვეში, ანუ საკუთარ თავთან დარჩენილი ქმნიდა. ასევე მწერლის შეფასებას, ანალიზსა თუ კრიტიკას ნებისმიერი მოვლენისადმი, რომელიც მის ირგვლივ ხდებოდა. როგორც პირადული, ასევე საზოგადოებრივი. 

 “რა არის მთავარი – ეკლესიის აღდგენა-აშენება, თუ ღვთისნიერების გამოჩენა მოყვასის მიმართ, რომელიც უკიდურეს ეკონომიკურ გაჭირვებას ქუჩაში გამოუგდია… ლოცვა ცის ქვეშაც შეიძლება, მაგრამ ობლისა და უპოვრის ცის ქვეშ დატოვება – დანაშაულია.”

“თავისუფლებამ კი არ მოგვიტანა ამდენი სიბინძურე, თავისუფლებამ გამოაჩინა მონობაში დაგროვებული. (გნებავთ შეძენილი!)”

“ქანდაკების ფაკულტეტი ახლა ქვისმთლელებს უშვებს, ფერწერისა – მღებავებს.”   

 
 
 
   ოთარ ჭილაძე გარდაიცვალა 2009 წლის 5 ოქტომბერს 76 წლის ასაკში. სამოქალაქო პანაშვიდი სამების საკათედრო ტაძარში გაიმართა. მას პარაკლისი სრულიად საქართველოს კათალიკოს პატრიარქმა უწმინდესმა და უნეტარესმა ილია II–მ გადაუხადა.ის დაკრძალულია მთაწმინდის პანთეონში, ნიკო ნიკოლაძის გვერდით, ეს იყო უკანასკნელი ადგილი მთაწმინდაზე. 

                                  

                             “მე ვაღებ სარკმელს და ჭადრებს ვითვლი,

                              ჭადრებს გაქცევა შეეძლოთ თითქოს.

                              და კვლავ მზადა ვარ უარეს დღისთვის,

                                თუმცა უკეთეს დღეებზე ვფიქრობ.


გფ