სადღაც შუაში და ცოტა მარცხნივ!

Posted: June 23, 2011 by გიორგი ფირცხალაიშვილი in გიორგის საავტორო სვეტი

     „თანამედროვე ადამიანი,“ რასაკვირველია მოდელი დასავლეთ ევროპის დემოკრატიული ქვეყნებისგან  უნდა აგვეღო და ეს ასე მოხდა კიდეც, ახალი მთავრობის(N:5) მეოხებით. როგორ აისახა ეს ჩვენზე და ჩვენი კულტურის ჰავაზე? რატომ დასავლეთ ევროპული მოდელი?  საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, თითოეულმა ყოფილმა პსოტსაბჭოთა ქვეყანამ მიღებულ თავისუფლებასთან ერთად, ეროვნული დაბნეულობაც მიიღო.  რადგან  ან სრულიად ახალ სისტემაზე უნდა გადასულიყვნენ და ან ძველით უნდა ეხოხათ. (ზოგზოგიერთი ჯერჯერობით მშვენივრად ხოხავს.) ოდნავ მოგვიანებით ლიტვა, ლატვია, ესტონეთმა შეძლეს ერი არსებობა კრიზისიდან გამოეყვანათ. რაზეც მათი 2004 წელს ნატოში მიღებაც მოწმობს. (ჩვენთან ამ დროს ახალი დანთებულია რევოლუციის კვესით მიღებული ხანძარი) როგორც ჩანს დასავლური ლიბერალიზმი ბალტიისპირეთის კლიმატს მოუხდა. ჩვენმა ახალმა მთავრობამ ხელისუფლებაში მოსვლისთანავე, გეზი დასვლეთისკენ აიღო. ფაქტია, რომ ნაციონალური პარტია ნანგრევებზე მოვიდა. ერთერთი მთავარი პრობლემა – ქურდული სამყაროს მონოპოლია და ზოგადად ქურდული მენტალიტეტის ღრმადგადგმული ფესვებია ქართულ საზოგადოებაში.  შემდეგ: კორუფცია უნივერსიტეტებში,(სამთავრობო სტრუქურებზე აღარაფერს ვამბობ) უმუშევრობის პიკი, გაძვალ–ტყავებული სკოლები, სასაცილო ხელფასები მასწავლებლებს, ექიმებს,  პატრიოტოზმი – დასული შეჯიბრამდე მაღალფარდოვანი ლექსების წარმოთქმაში, ან ღვინის სმაში, უამრავი ემიგრანტი, აკუმლატორიან (ან თუ ცოტა „სვეცკი“ იყო „დვიჟოკიან“) მეზობელთან სერიალის ან ფეხბურთის საყურებლად გადასული მთელი სამეზობლო და ასე შემდეგ. მოკლედ რომ ვთქვათ დემოკრატია და ჩვენ ისე ვიყავით, როგორც DVD დისკები და დენდის კასეტები. სააკაშვილმა სცადა დემოკრატიისთვის, ტექნიკის ეპოქისთვის დამახასიათებელი კრიტერიუმებისა და კონცეფციების შემოტანა ქვეყანაში. მაგრამ სამწუხაროდ ამ ყოველივემ ძირითადად კარიკატურული სახე უფრო მიიღო ვიდრე ჩამოყალიბებული და ეს გადმოტანის მცდელობა თითქმის არ შემდგარა, ყოველ შემთხვევაში ჯერჯერობთ. რადგან  ჯერ კიდევ გვიჭირს საკუთარი თავისუფლების გააზრება, ჩვენ ხომ უკვე დაგვავიწყდა კიდეც რაა თავისუფლება, თუმცა მთელი ჩვენი შეგნებული არსებობა ამისთვის ვიბრძოდით. მართალია გარკვეულმა დემოკრატიულმა ინსტიტუტებმა ფეხი მოიკიდეს (ყავარჯენს იშველიებენ ხოლმე) და ზემოთ აღნიშნული ზოგიერთი პრობლემა გადაიჭრა კიდეც, მაგრამ ეროვნული თვითშეგნებადობის გარეშე კულტურა არ მიიღება და თუ მიიღება ძალიან დიდი დრო ჭირდება, ისიც სრული ასიმილაცია უნდა განიცადო. ეროვნულობის იდენტიფიკაცია არ არის ასე ადვილი და მასზე რაც ხელში მოგყვება ეგრევე არ უნდა დააშენო. რადგან ჯერ კიდევ ღირებულებებიც კი არეული გვაქვს და ვხმაურობთ იქ სადაც დუმილია საჭირო და ვდუმვართ იქ სადაც ყვირილიც კი შეიძლება საკმარისი არ იყოს. ახალგაზრდობა ღებულობს ევროპისგან არა შრომით, არამედ მხოლოდ გართობის კულტურას. ქართული ღირებულებებს სწორი გამიჯვნა და გადაფასება ჭირდება, ხოლო მერე  შერწყმა ევროპულთან და არა ცალმხრივად. (როგორც ჩვენთანაა, ან რადიკალისტი ქართველი ან რადიკალისტი ევროპელი) რაც არც ევროპულს ნერგავს და არც ქართულს აცოცხლებს, ხოდა ვართ ასე სადღაც შუაში. ეს იგივეა ადამიანს ჩააცვა ჯინსი მხოლოდ იმიტომ , რომ მოდაშია(ან პრაქტიკულია) და იმას არ შეხედო უხდება თუარა, ან საერთოდ მისი ზომა თუა.

       თითქოს მივდივართ, მაგრამ ვართ ასე გაჩერებული. ზუსტად ისე  როცა გვერდითა ბაქანზე მეორე მატარებელი ჩამოგივლის, შენ კი გაჩერებულ მატარებელში ზიხარ და გაქვს  იმის შეგრძნება , რომ დაიძარით. მაგრამ ნურას უკაცრავად, ამ დროს მოპირდაპირე ვაგონიდან ისმის ნაცნობი ხმა: 

        ბულკი, ქადა, გაზეთები…

        გამატარე ქალო ერთი, ცხელი ხაჭაპურები აბა ვის უნდა, ცხელი ხაჭაპურები!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s